Kto jest moim bliźnim, Mistrzu?
– zapytał człowiek, który nie chciał usłyszeć odpowiedzi.
Ten, który leży przy drodze
i trzeba opatrzyć mu rany.
Oswojony z cierpieniem,
o zgniecionej twarzy.
Skopany jak bezdomny pies.
Patrzy na ciebie oczami pijaczka,
który się nie mył od dwóch tygodni.
Zakonnicy, która, jak twierdzisz,
przyniosła ci pecha.
Ciemnoskórego przybysza o białych zębach
lśniących odmiennością.
Sąsiadki, na widok której
przechodzisz na drugą stronę ulicy.
Młodego mężczyzny, który popełnił
tę zbrodnię,
że został księdzem.
Nastolatka po próbie samobójczej.
Starej kobiety, która zapomniała,
że jest piękna.
Dziewczyny o kruchej tożsamości,
co ubiera się jak chłopak.
Dziecka, które bezczelnie przyszło na świat
bez zaproszenia.
Niepełnosprawnej,
co uśmiecha się bezzębnie jak niemowlę,
w wieku twojej matki.
Twojego ojca,
do którego nie zadzwoniłeś
od ukończenia podstawówki.
Kto jest moim bliźnim,
Mistrzu?
Ten, który leży przy drodze,
twojej drodze
– odpowiedział Mistrz i umilkł.