Wzniosłe dążenia, szlachetne pobudki, 
Rozpaczne walki, zgliszcza i cmentarze,
Róże miłości, uczuć niezabudki,
I ukochanych jasne przedtem twarze,

We mgłach przeszłości nikną,
Jak sen krótki… A czas powoli w pamięci zamaże
Najdroższe rysy i najcięższe smutki, I echa wspomnień zgłuszy w dziennym gwarze.

Na próżno serce chce zatrzymać w głębi, 
Gdy szron jesienny kurczy je i ziębi, 
Wdzięczne obrazy błogości dziecięcej 

Próżno chce wskrzeszać bieg minionej chwili,
I tych, co z nami wspólnem życiem żyli: 
To, co już przeszło, nie powraca więcej!