Nie myślcie, że jestem nieszczęśliwy.

Cieszę się, że myślę.

Myślcie, że się cieszę.

Świadomość jest tańcem radości.

Moja świadomość tańczy

      przed lampą deszczu

      przed łupiną ściany

      przed sklepem spożywczym z wiecami kapusty

      przed ustami mówiących przyjaciół

      przed własną ręką nieoczekiwaną

      przed niewydrążoną rzeźbą rzeczywistości –

w przepychu najlepszej zabawy

i najwznioślejszego nabożeństwa

nieoddzielnie

moja świadomość tańczy.

A kiedy porwie się taniec,

zwyczajem każdego kłębka,

pójdę do nieba –

      gdzie się nic nie czuje,

      gdzie od początku byłem, zanim byłem,

      gdzie już do końca będę, gdy nie będę,

      tam – radość nie do opisania.

. . . . . . . . . . . . . .

To wszystko.